თამარ თავაძე არის გამოყენებითი ხელოვნების სპეციალისტი, რომლის ცხოვრება და საქმიანობა წლების განმავლობაში შემოქმედებას, ესთეტიკას და ხელსაქმის სიყვარულს უკავშირდება. მისი პროფესიული გზა ყოველთვის ბუნებრივად მიჰყვებოდა იმ ინტერესებს, რომლებიც თვითგამოხატვის შესაძლებლობას აძლევდა. სწორედ ამიტომ მის შემოქმედებით სამყაროში სხვადასხვა მიმართულება ორგანულად ერთიანდება. წლების განმავლობაში ქმნიდა გობელენებს, ფარდაგებს, ტანსაცმელს, საახალწლო დეკორს და მრავალფეროვან აქსესუარებს. ამ შემოქმედებით პროცესს ბოლო პერიოდში კიდევ ერთი მიმართულებაც შეემატა — სამკაულების შექმნა, რომელიც მისთვის ძალიან მნიშვნელოვანი აღმოჩნდა. როგორც თავად აღნიშნავს, ეს სურვილი უეცრად გაჩნდა, თუმცა რამდენიმე თვეა უკვე ამ საქმითაც დიდი ინტერესით არის დაკავებული და ამ სფეროშიც საკუთარ ხელწერას ეძებს. მეგობრებთან ერთად შექმნა ბრენდი „ძიცა“, რომელიც ნატურალური ტყავისა და ბეწვის ჩანთებს ქართული შტრიხებით აერთიანებდა. ასევე ქალიშვილთან, გვანცასთან ერთად მუშაობდა ივენთებისა და საქორწილო დღესასწაულების დეკორზე, სადაც მისი ხედვა, გემოვნება და ინდივიდუალური ხელწერა კიდევ უფრო მკაფიოდ გამოჩნდა.

მისთვის სიტყვა „კარიერა“ არასოდეს ყოფილა მთავარი განმსაზღვრელი. თამარ თავაძისთვის ყოველთვის უფრო მნიშვნელოვანი იყო ის შინაგანი კავშირი, რომელიც საქმესთან ჰქონდა. თითოეული მიმართულება, რომელსაც შეხებია, სიყვარულით, შთაგონებით და გულწრფელი ინტერესით აურჩევია. სწორედ ამ შინაგანმა მოტივაციამ მისცა ძალა, მუდმივად ეძებნა ახალი შესაძლებლობები, ესწავლა, დაკვირვებოდა და საკუთარ შესაძლებლობებში კიდევ უფრო გაღრმავებულიყო.

ამ გზაზე სირთულეებიც არაერთი ყოფილა, თუმცა ისინი მისთვის დამაბრკოლებელი არასოდეს გამხდარა. პირიქით, ყოველი გამოწვევა კიდევ უფრო უმტკიცებდა მიზანდასახულობას, აძლევდა ახალ გამოცდილებას და ზრდის სურვილს უმძაფრებდა. მისთვის მთავარი ყოველთვის იყო მყარი სურვილი, საქმე ბოლომდე მიეყვანა და საბოლოო შედეგამდე მისულიყო. სწორედ ეს ხასიათი დაეხმარა, რომ სხვადასხვა მიმართულებაში არა უბრალოდ ეცადა, არამედ ნამდვილი, ცოცხალი და დასამახსოვრებელი ნამუშევრები შეექმნა.

თამარ თავაძის ხედვის ჩამოყალიბებაში ძალიან დიდი როლი ითამაშა ბავშვობამ. როგორც თავად ამბობს, ჯერ კიდევ პატარა ასაკიდან დედის განსაკუთრებულმა სტილმა, გემოვნებამ და სამყაროსადმი განსხვავებულმა დამოკიდებულებამ მასში ინდივიდუალობა და გამორჩეული ხედვა ჩამოაყალიბა. მოგვიანებით ამას დაემატა ხატვის სიყვარული, რომელმაც საბოლოოდ განსაზღვრა მისი პროფესიული არჩევანი. მისთვის შთაგონება ხშირად რაღაც მოულოდნელი პროცესიდან მოდის — გარემოდან, განცდიდან, განწყობიდან, იმ უხილავი იმპულსიდან, რომელსაც წინასწარ ვერ დაგეგმავ, მაგრამ რომელიც შემოქმედისთვის ყველაზე ძვირფასია.

მისი ხელოვნება ყოველთვის პასუხობდა მის პიროვნულ თვისებებს. აკადემიაში სწავლის პერიოდმა განსაკუთრებით კარგად დაანახა, რას იწვევს ადამიანში შემოქმედებითი პროცესი და რამდენად ღრმად ცვლის ის სამყაროს აღქმას. მისთვის შემოქმედებითი მუშაობა ნიშნავს თითოეული ნივთის უნიკალურად შექმნას. არასოდეს აინტერესებს უბრალოდ ნივთის დამზადება — მისთვის მნიშვნელოვანია, რომ შექმნას სილამაზე, რომელიც ადამიანამდე მივა, მასში ემოციას გააჩენს და გარკვეულ კვალს დატოვებს. ეს დამოკიდებულება იგრძნობა მის ახალ ნამუშევრებშიც, მათ შორის სამკაულებში, სადაც განსაკუთრებით კარგად იკვეთება მისი დახვეწილი გემოვნება, ფორმის შეგრძნება და დეტალებისადმი ყურადღება.

თამარ თავაძისთვის საამაყო მიღწევა პირველ რიგში მისი ორი შვილია. რაც შეეხება შემოქმედებით საქმიანობას, აქ მისთვის ერთი კონკრეტული მიღწევის გამოყოფა რთულია, რადგან ხელოვანისთვის ყოველი დასრულებული ნამუშევარი უკვე მიღწევაა. ყოველი პროექტი, რომელიც იდეიდან რეალობამდე მიდის, უკვე გამარჯვებაა და სწორედ ამ პროცესში ხედავს თავის საქმესაც და მის ღირებულებასაც.

მას სჯერა, რომ შემოქმედს შეუძლია ადამიანის ცხოვრების ხარისხი შეცვალოს. ერთი ხელნაკეთი ნივთიც კი შეიძლება იყოს სიხარულის, თვითდაჯერებულობის და ესთეტიკური სიამოვნების წყარო. ამიტომ ფიქრობს, რომ თუ მისი ნამუშევარი ადამიანს სილამაზის განცდას მოუტანს და დადებით ემოციას გაუჩენს, ეს უკვე საკმარისი მიზეზია, რომ საკუთარი თავი ბედნიერად ჩათვალოს.

მისთვის ცხოვრება და შემოქმედება ერთმანეთისგან გამიჯნული არ არის. ხელოვანი ადამიანისთვის ეს ორი რამ ბუნებრივად ერთ მთლიანობად იქცევა და ამიტომაც ბალანსი ავტომატურად ყალიბდება. როცა საქმე შენი შინაგანი ნაწილია, მისი და ყოველდღიური ცხოვრების შეთავსება ცალკე ძალისხმევას აღარ საჭიროებს.

მის შემოქმედებით გზაზე განსაკუთრებული ადგილი მის მეუღლეს უჭირავს. როგორც თავად ამბობს, ინდივიდუალური მუშაობის ეტაპზე სწორედ მეუღლის მხარდაჭერა იყო მისთვის ძალიან მნიშვნელოვანი. ყოველთვის გრძნობდა მის გულშემატკივრობას, თანადგომას და რაც მთავარია, მას პირველ შემფასებლად მიიჩნევს, რადგან მის გემოვნებას ყველაზე მეტად ენდობა. ეს ნდობა და თანადგომა მისთვის შემოქმედებით პროცესში დიდი საყრდენია.

მომავალზე საუბრისას თამარ თავაძე ამბობს, რომ მისთვის ყოველი ახალი დღე უკვე სიახლით და აღმოჩენებით არის სავსე. დაგეგმილი შემოქმედება მის ბუნებაში ნაკლებად ზის. მისთვის უფრო ბუნებრივია, რომ სიახლის კეთების პროცესი უწყვეტად გრძელდებოდეს. სწორედ ეს განწყობა ინარჩუნებს მას მუდმივ ძიებაში და ახალ იდეებთან ახლოს.

დამწყებებს კი ერთ ძალიან გულწრფელ რჩევას აძლევს: თუ ადამიანს შემოქმედებითი უნარი აქვს, აუცილებლად უნდა დაიწყოს კეთება. დიდი საქმე ყოველთვის პატარა ნაბიჯით იწყება და მთავარი ის არის, რომ არ დანებდეს. მისი აზრით, რაც არ უნდა ბევრი ისწავლოს ადამიანმა, სამყარო მაინც ყოველთვის სავსეა ახალი, ამოუცნობი და საინტერესო დეტალებით. ხელოვანისთვის პროფესიული განვითარება არასოდეს მთავრდება — ის გრძელდება ყოველდღე, ყოველ ურთიერთობაში, ყოველ ახალ ადგილზე და ყოველ ახალ შთაბეჭდილებაში.

თამარ თავაძისთვის წარმატება ის არის, როდესაც მისი ნამუშევარი ადამიანს სილამაზის, ესთეტიკური სიამოვნებისა და სიხარულის განცდას ანიჭებს. ეს მისთვის ბევრად უფრო მნიშვნელოვანია, ვიდრე ფორმალური შეფასებები. მის სამყაროში ყველაზე დიდი ღირებულება სწორედ ემოციაა, რომელსაც შემოქმედება ადამიანში ტოვებს.

მისი ინტერესები ამით არ სრულდება. უყვარს პოდკასტების მოსმენა ფილოსოფიურ, რელიგიურ და ფსიქოლოგიურ თემებზე. რაც შეეხება გაოცებას, ამბობს, რომ პოეზიაა ის, რაც ყველაზე მეტად აოცებს. და ალბათ ეს ძალიან ბუნებრივიცაა, რადგან მისი მთელი ცხოვრება სწორედ სილამაზის, შინაგანი განცდების და იმ უხილავი სამყაროსკენ არის მიმართული, რომელსაც მხოლოდ ნამდვილი შემოქმედი ხედავს.